mannvit

nafnorð, hvorugkyn

mann-vit

n. [Dan. mande-vid], ‘man-wit’ understanding, with the notion of ‘mothers-wit,’ good sense, as opp. to bók-vit (‘book-wit’); úbrigðra vin fær maðr alldregi, en m. mikit, Hm. 6, 10, Hbl. 3; mál ok m., Sdm. 4; minni ok m., Fms. xi. 298 (in a verse); önd skynsamleg ok m., Ver. 2; ok urðu þeir (the dwarfs) vitandi mannvits ok höfðu manns líki, Edda 9; því at hann (the dog) hefir manns mannvit, Fms. x. 254; siðgæði þat má engi eignask nema hann hafi m. með, ok eigu þessir hlutir mannviti at fylgja, Sks. 437; mannvits ok góðrar náttúru, 475; hljóta sumir spádóms anda, sumir mannvits anda ok spektar, 561; m. ok skilning, 49; at mannviti, réttlæti eða sannsýni, 474: learning, þér hafit minna m. numit en ek, Mag. 3; lærðr til alls mannvits, Sks. 474.

COMPDS:

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.: hvorugkyn (e. neuter)
Dan.: Danish.
opp.: opposed.
COMPDS: samsett orð (e. compounds)

Tilvitnuð rit

Hm.: Hává-mál. (A. I.)
Hbl.: Hárbarðs-ljóð. (A. I.)
Sdm.: Sigrdrífu-mál. (A. II.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)
Ver.: Veraldar saga. (E. II.)
Edda: Edda. (C. I.)
Sks.: Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Mag.: Mágus saga. (G. II.)