mikla
sagnorð
Merkingar
að, [Ulf. mikiljan = μεγαλύνειν], to make great, magnify, Stj. 64 Fagrsk. 15; ok við fortölur Guðrúnar miklaði Bolli fyrir sér fjándskap allan á hendr Kjartani ok sakir, Ld. 218; hón sagði til þess fé nýtt vera, at menn miklaði sik af. 318; mín önd miklar Dróttinn, Luke i. 46 (Vídal.)
- 2.
impers., konungr lætr sér mikla, the king wondered, Fms. xi. 428; konungi miklar þat með sjálfum sér, at hinn útlendi skal yfir bera þann er Enskir kalla meistara, 431; hann kvaðsk eigi mundu mikla tillögu við hann ór því er hann hafði til unnit, Band. (MS., begin.); the printed text is corrupt.
- II.
reflex. to wax; miklask í góðum verkum, Mar.: to wax famous, ef konungr vill miklask af þessu, þá …, Eg. 425; at hann væri miklaðr af þessu verki, Ld. 150; þá miklomk vér allir af, Fms. xi. 21; miklaðr ok tignaðr, Sks. 485.
- 2.
to pride oneself; en engi maðr miklisk eða stærisk af sinni ætt, Landn. 357 (App.)
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- begin.
- beginning.
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Vídal.
- Vídalíns-postilla.
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Band.
- Banda-manna saga. (D. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)