páll 2
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m. [Lat. pālus, qs. paglus; Engl. pole; Fr. pelle; mid. Lat. pala, see Du Cange]:—a kind of hoe or spade for digging earth or peat, for a drawing of which see Eggert Itin., tab. viii, fig. 4; pála eðr rekur, K. Þ. K. 38; páll ok reka, Ám. 34; hafa pál ok reku. Ísl. ii. 193; gengu í fjós ok tóku þar pál ok reku, Dropl. 28; þá tók Clement graftól í hönd sér ok hjó tysvar pálinum niðr, Clem. 46; Klaufi saxar í sundr baggana með páli, Sd. 157.
- 2.
a pale, D. N. i. 527.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Lat.
- Latin.
- qs.
- quasi.
- Engl.
- English.
- mid. Lat.
- middle Latin.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Itin.
- Itinerarium or Travels of Eggert Ólafsson, 1772.
- K. Þ. K.
- Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
- Ám.
- Auðunnar-máldagi. (J. I.)
- Dropl.
- Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- D. N.
- Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)