Yrða

plógr

nafnorð, karlkyn

Merkingar

m. [Engl. plough; O. H. G. pfluoc; Germ. pflug; Dan. plov; Swed. plog; a borrowed word, for arðr (q. v.) is the genuine old Norse word; the word was also unknown to the Goth. as well as to the A. S., for Ulf. calls the plough hoha, and sulh is the A. S. term; the Engl. plough was borrowed later, see s. v. arðr, and Grimm’s Gramm. iii. 414]:—a plough; plógr first occurs in the poem Rm.—karta at görva, keyra plóg, 19; skilling silfrs af plógi hverjum, Eg. 278; bera þeir þá út plóga sína, Sks. 336; ef maðr höggr eyk fyrir plógi eðr arðri, N. G. L. ii. 115; hón setti þá fyrir plóg en plógrinn gékk svá hart ok djúpt, Edda (begin.); rekum eigi plug af akri, Orkn. (in a verse); eiga auðan plóg, to have an idle plough, Fms. vi. (in a verse); fjándans plógr, Gd. 33.

  1. 2.

    metaph. gain, produce, especial emoluments of an estate, either in down, jetsum, fowl, or the like; það er mesta plógs-jörð; virð lítils veraldar plóg, this world’s gain, Pass. 16. 10.

  2. II.

    a Dan. pr. name, Plógr, Fms. xi. (Knytl. S.), whence mod. Dan. Ploug. plógs-land, n. an acre of land; gjalda mörk af hverju plógslandi, Orkn. 286: hann gaf henni eitt plógsland, Edda (begin.), (Yngl. S. ch. 5.)

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
Engl.
English.
O. H. G.
Old High German.
Germ.
German.
Dan.
Danish.
Swed.
Swedish.
q. v.
quod vide.
Goth.
Gothic.
A. S.
Anglo-Saxon.
Ulf.
Ulfilas.
s. v.
sub voce.
begin.
beginning.
metaph.
metaphorical, metaphorically.
pr.
proper, properly.
mod.
modern.
n.
hvorugkyn (e. neuter)
ch.
chapter.

Tilvitnuð rit

Rm.
Rígsmál. (A. II.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
N. G. L.
Norges Gamle Love. (B. II.)
Edda
Edda. (C. I.)
Orkn.
Orkneyinga saga. (E. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Pass.
Passíu-sálmar.
Knytl.
Knýtlinga saga. (E. I.)
Yngl. S.
Ynglinga saga. (C. II.)