reyta
sagnorð
t, [Ulf. raupjan = τίλλειν; cp. Germ. rupfen]:—to pluck, pick; reyta gras, Nj. 119; þeir reyttu á sik mosa, 267; sumir reyttu ok rifu af honum þá vánda leppa, Fms. ii. 161, Stj. 71; r. ok rupla, 163; þá hnykktu þær af sér faldinum ok reyttu sik, Orkn. 182; þeir hrífa upp í höfuð sér ok reyta sik, Fb. ii. 25; leysir hón hár sitt ok reytir sik sárliga, Mar.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- cp.
- compare.
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)