Yrða

ruð

nafnorð, hvorugkyn

n. a clearing in a wood; hann lagði á þat kapp mikit, at ryðja markir ok byggja aptr ruðin, Hkr. i. 45; sá er á ruði býr, skal kalla til bónda, Gþl. 485, D. N. iii. 120: freq. in Norse and Dan. local names,-röd and -rud, Hille-röd, in Denmark; Villinge-rud, Linde-rud, in Norway; Orme-rod, in North England; these names, however, were in olden times not so frequent as at present, see Munch’s Norg. Beskr.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.
hvorugkyn (e. neuter)
freq.
frequent, frequently.
Dan.
Danish.

Tilvitnuð rit

Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Gþl.
Gulaþings-lög. (B. II.)
D. N.
Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)