Yrða

skáldskapr

nafnorð, karlkyn

skáld-skapr

Merkingar

m. ‘scaldship,’ poetry:

  1. I.

    a libel in verse; eigi skal lýsa legorðs-sök um skáldskap, Grág. i. 351; ef maðr kveðr skáld-skap til háðungar manni, … ok varðar þat skóggang, skal sækja sem annan skáldskap, ii. 151, see the whole chapter in Kb. ch. 238, inscribed, um Skáldskap, of Libels; the word is therefore used synonymously with danz and flimt, níð, q. v.

  2. II.

    poetry in a good sense, Edda passim; Sighvatr var ekki hrað-mæltr maðr í sundr-lausum orðum, en s. var honum svá tiltækr, at hann kvað af tungu fram svá sem hann mælti annat mál, Ó. H. 171; ok kom þar brátt talinu at þeir ræddu um skáldskap, þótti hvárum-tveggja þær ræður skemtiligar, Eg. 686; skáld-skapar grein, -háttr, poetical metre, Skálda 183, 210; skáldskapar laun = skáldfé, Eg. 152. Skáld-skapar-mál, n. pl. poetical diction, Edda 49, Skálda 195; hence the name of the second part of the Edda, the ancient Ars Poetica, containing the rules and laws of ancient poetry. ☞ Skáldskapr in old writers refers to the ‘form’ (metre, flow, diction), not to the contents; even in such phrases as, ekki var mikill skáldskapr í því kvæði, there was not much ‘scaldship’ in that poem, it was a bad composition, Fms. vii. 38.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
ch.
chapter.
q. v.
quod vide.
n.
hvorugkyn (e. neuter)
pl.
fleirtala (e. plural)

Tilvitnuð rit

Grág.
Grágás. (B. I.)
Kb.
Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
Edda
Edda. (C. I.)
Ó. H.
Ólafs saga Helga. (E. I.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Skálda
Skálda. (H. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)