skorta
sagnorð
Merkingar
t, [Engl. short; Dan. skorte], to be short of, lack; eigi mun þik karlmennska skorta, Fms. xi. 232: mostly impers., e-n skortir e-t (acc.), þar skorti eigi vápn (acc.), Eg. 236; at engan hlut skyrti, Fms. iv. 194, cp. Ó. H. 83; svá at þá skyrti eigi svá lengi sem þeir vildu drekka, Eg. 557; menn skorti bæði hey ok mat, Nj. 73; mik skortir eigi hug, Eg. 719; s. fé, 76; eigi skortir mik afla, Fms. i. 75; skorti hann tvá vetr á sextigi, 219; eigi mundi þar s. lausafé, Eg. 236; ok skorti eigi hálft hundrat manna, Gísl. 27.
- II.
part. skort, used as an adverb; þeir vóru þar lítið skort viku, little short of a week, Sturl. iii. 2150; lítið skort fjóra tigu manna, Ann. 1360; honum þótti sik skorta við oss, to fall short of, Nj. 90; ok hafi (hann) þó allar íþróttir skort, Fær. 152; var auðsætt at hann mundi skorta við þenna mann, Ó. T. 33; þat skortir (skortar Ed.) yðr herra, Fas. i. 76; skorta á (í); þat er á skorti, what is lacking? Hkr. iii. 98; ef áðr hefir nökkut á skort, Fms. vii. 19; allt þat er honum (sic) skortir í, Grág. i. 214.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Engl.
- English.
- Dan.
- Danish.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- cp.
- compare.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Ed.
- edition, editions, edited.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Ann.
- Íslenzkir annálar. (D. IV.)
- Fær.
- Færeyinga saga. (E. II.)
- Ó. T.
- Ólafs saga Tryggvasonar. (E. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)