skynda
sagnorð
Merkingar
d, [Dan. skynde], to hasten, with dat.; vér viljum svá s. oss af akri ok eng, N. G. L. i. 348; konungr skyndi þá, ferð sinni, Fms. ix. 390: skynda at e-u. to speed with a thing, Grág. i. 39: ef maðr dvelr ferð sína eðr skyndar hann, ii. 53.
- 2.
absol. to hasten, go quickly; at þeir skyklu skynda á skóginn, Eg. 236: skyndum þá, let us make haste! Fs. 41; skynd þú (imperat.) til at bjarga honum. Blas. 41; skynda þ:á allir lýðir til hans, 656 B. 11; bað hana skynda. Fms. ix. 396.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- absol.
- absolute, absolutely.
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
Tilvitnuð rit
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Blas.
- Blasius saga. (F. III.)