stál
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n. [a common Teut. word; O. H. G. stahal], steel; sterkasta stáli, Karl. 285, Fms., x. 172, passim: phrases, sverfa til stáls, to file to the very steel, to fight to the last, vii. 244, Gullþ. 69.
- 2.
plur., of weapons: er stálin mættusk. Art., Lex. Poët. passim.
- 3.
a part of a ship, the beak; þeir höfðu raskótt fyrir stálinu, Fms. viii. 199; kjalar, stála, súða, Edda 66, Lex. Poët.
- II.
metaph., from steel wrapped in soft iron before being fused in the forge:—the inside of a hay-stack or rick (= staði); hann tók laust hey ór stálinu. Njarð. 378; ef maðr á korn falt í stáli eðr hey, N. G. L. ii. 111 (v.r. to staði), freq. in mod. usage.
- 2.
an intercalary sentence in a verse, much used by the ancient poets, esp. in the metre dróttkvætt, Edda i. 618; thus in Haustl. 13 the words ‘sveipr varð í för’ is a stál. In the old poems of the metre dróttkvæð the strophes are interwoven with such intercalary sentences; in some editions these sentences are marked by [ ] or by ( ):—as a gramm. term, embolismus, köllum var þat gört á stál ef á meðal verðr hendinga, Skálda ii. 106.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- Teut.
- Teutonic.
- O. H. G.
- Old High German.
- plur.
- fleirtala (e. plural)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- esp.
- especially.
- gramm.
- grammar.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)
- Art.
- Artus-kappa sögur. (G. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Njarð.
- Njarðvíkinga saga. (D. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Haustl.
- Haustlöng. (A. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)