Yrða

stigr

nafnorð, karlkyn

(also sounded stígr, stíg and víg make rhyme in old poems), m., gen. stigs, dat. stig; n. pl. stigar, stiga, which forms seem older and better than stigir, stigu, which also occur: [A. S. stíg; Early Engl. stie; Engl. stair; Dan. sti; Germ. steg; cp. North. E. stye or stie, a steep ascent or pass, as in stye-head Pass]:—a path, footway; sveinarnir hljópu þegar á stiginn er heim lá til bæjarins, Fms. ii. 100; sá er stigana hafði bannat, Fs. 5; dreif liðit af hverjum stig (dat.). Anal. 88; ok ferr þá stigu, Edda 44; taka úkunna stiga, to walk in unknown paths, Fms, viii. 30; kanna ókunna stigu, to visit unknown paths, i. e. foreign lands; ganga þessa stigu, Fs. 32; þóttú lafir á stigum, id.; hylr stigu alla, of snow, Gísl. 28 (drífr í stigu alla, 112. l. c.); stemma stiga fyrir e-m, to bar one’s way, cut one off, Róm. 213; vega ok stiga, ways and paths, Sks. 625 B; götu ok stigu, Greg. 31; ryðja stiginn, to rid or clear the way, Eg. 289; af-stigr, Fs. 5; hjá-stigr, a by-path; leyni-stigr (q. v.), a hidden path; gagn-stígr, a ‘gain-path,’ short cut; glap-stigr, vil-stigr, stafkarls-stigr, ein-stigi, q. v. stiga-maðr, m. a highwayman. Eg. 537, Fs. 8, Gullþ. 10, Fms. v. 46; stigamenn ok ránsmenn, Hkr. ii. 336.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
gen.
eignarfall (e. genitive)
dat.
þágufall (e. dative)
n.
hvorugkyn (e. neuter)
pl.
fleirtala (e. plural)
A. S.
Anglo-Saxon.
Engl.
English.
Dan.
Danish.
Germ.
German.
cp.
compare.
North. E.
Northern English.
i. e.
id est.
l. c.
loco citato.
q. v.
quod vide.

Tilvitnuð rit

Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Fs.
Forn-sögur. (D. II.)
Anal.
Analecta. (D. II.)
Edda
Edda. (C. I.)
Gísl.
Gísla saga. (D. II.)
Róm.
Rómverja saga. (E. II.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Greg.
Gregory. (F. II.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Gullþ.
Gull-Þóris saga. (D. II.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)