stoltz
lýsingarorð
and stoltr, adj. [for. word from the Germ. stoltz], proud; in alliteration, svá styrkr ok stollz, Þiðr. 112; svá stoltz eðr stórr, Fms. iv. 162; þótt þú sér stolz ok stórr, Mag. 3; þó þeir væri svá stollz, at …, Eb. 10 new Ed. (see the foot-note 4): the form stoltr only occurs in later vellums and paper MSS., stoltum né dramblátum, Fas. i. 89, Eb. 10, v. l.; þeim hvíta hesti, er ek sá engan stolltara, Karl. 234: passim in mod. usage since the Reformation, through Dan. from Low Germ., stoltir herrar, stoltan stað, Bs. ii. 305 (verses 2–4 of a poem of A. D. 1540); borgaði holtið stoltum, Bs. ii. 482 (verse 18), Pass., Vídal.
COMPDS:
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- for.
- foreign.
- Germ.
- German.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- MSS.
- manuscript, manuscripts.
- v. l.
- varia lectio.
- mod.
- modern.
- Dan.
- Danish.
- A. D.
- Anno Domini.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Mag.
- Mágus saga. (G. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Vídal.
- Vídalíns-postilla.