tæma
sagnorð
Merkingar
(i. e. tœma), d, [tóm], in the phrase, tæma sik til e-s, to give one’s leisure to, to attend, Sks. 22, Stj. 144, Hom. 63; t. sik til at heyra Guðs orð, 656 B. 12; hann mátti eigi tæmask til frá kenningum við menn, had no leisure, no time left, Clem. 52; hugr tæmisk til hvíldar, the mind takes to rest, Hom. (St.)
- 2.
the law phrase, e-m tæmisk arfr, an inheritance falls to one by right, Grág. i. 173, N. G. L. i. 216, Eg. 31; honum tæmdisk arfr norðr í Vatnsdal, Ísl. ii. 210; e-m tæmisk úmagi, alimentation devolves upon one, Grág. i. 290.
- II.
[tómr], to empty (Dan. tömme, North. E. and Scot. to toom); seggrinn tæmdi svínit hálft, Skíða R. 41, passim in mod. usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- Dan.
- Danish.
- North. E.
- Northern English.
- Scot.
- Scottish.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)