tíða
sagnorð
Merkingar
d, impers. to long for, wish; mik fara tíðir, I long to go, Vþm. 1; á fjalli eða firði ef þik fara tíðir, Hm. 117; ek get hins, at ykkr vega tíði (subj.), Skm. 24.
- 2.
reflex., svá at hægra verði at ríta ok lesa, sem nú tíðisk ok á þessu landi, Skálda (Thorodd) 161; hví hafa munkar lága skúa ok rauðar hosur?—Ymist tíðisk nú, Fms. viii. 358.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Vþm.
- Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Skm.
- Skírnis-mál. (A. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)