Yrða

vígja

sagnorð

Merkingar

ð, [Ulf. weihan, ga-weihan, = ἁγιάζειν; Germ. weihen; Dan. vie; Swed. viga; cp. Ulf. weiha = ἱερεύς, weihiþa = holiness, weis = ἄγιος; the adjective has been displaced by heilagr, q. v.; the vé (q. v.) is a different word]:—to consecrate; in heathen sense, with the hammer of Thor, vígit okkr saman Várar-hendi, Þkv. 30; tók upp hamarinn Mjölni ok brá upp ok vígði hafr-stökurnar, Edda 28; konungr vígði þá (the dwarfs) útan steins með mála-saxi, Fas. i. 514, ii. 327, 338.

  1. II.

    in Christian sense; vér skulum vígja tvá elda, Nj. 162; vígja kirkju, K. Þ. K.; vígja prest, biskup, djákn, Bs. passim; vígja til konungs, to anoint as king, Ver. 25, Rb.; vígja konung til kórónu, Fms. x. 13; but this was unknown in the earlier times, king Magnus Erlingsson being the first Norse king who was consecrated by the church (A. D. 1164); in Denmark the custom was somewhat earlier: of wedlock, láta sik saman vígja við Ceceliu, Hkr. iii. 292; vígja saman hjón, Vm. 76.

    1. 2.

      pass.; vígjask til biskups, prests, nunnu, to be ordained, Jb. 17, Grág. i. 307, Bs. passim.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

Ulf.
Ulfilas.
Germ.
German.
Dan.
Danish.
Swed.
Swedish.
cp.
compare.
q. v.
quod vide.
A. D.
Anno Domini.
pass.
þolmynd (e. passive)

Tilvitnuð rit

Þkv.
Þryms-kviða. (A. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Nj.
Njála. (D. II.)
K. Þ. K.
Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Ver.
Veraldar saga. (E. II.)
Rb.
Rímbegla. (H. III.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Vm.
Vilkins-máldagi. (J. I.)
Jb.
Jóns-bók. (B. III.)
Grág.
Grágás. (B. I.)