ginna
sagnorð með þolfalli
beita (e-n) brögðum eða blekkingum, lokka (e-n)
- veiðimaðurinn ginnir laxinn til að bíta á
- hann ginnti hana til að lána sér peninga
sjá ginnast
Beyging
ginnti ginnt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égginniginntiégginniginnti
þúginnirginntirþúginnirginntir
húnginnirginntihúnginniginnti
viðginnumginntumviðginnumginntum
þiðginniðginntuðþiðginniðginntuð
þauginnaginntuþauginniginntu
| nafnháttur | ginna |
|---|---|
| sagnbót | ginnt |
| boðháttur eintölu | ginntu |
| boðháttur fleirtölu | ginnið |
| stýfður boðháttur | ginn |
| lýsingarháttur nútíðar | ginnandi |
kk.kvk.hk.
nf.ginnturginntginnt
þf.ginntanginntaginnt
þgf.ginntumginntriginntu
ef.ginntsginntrarginnts
nf.ginntirginntarginnt
þf.ginntaginntarginnt
þgf.ginntum
ef.ginntra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égginnistginntistégginnistginntist
þúginnistginntistþúginnistginntist
húnginnistginntisthúnginnistginntist
viðginnumstginntumstviðginnumstginntumst
þiðginnistginntustþiðginnistginntust
þauginnastginntustþauginnistginntust
| nafnháttur | ginnast |
|---|---|
| sagnbót | ginnst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúginnistuginntistuþúginnistuginntistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúginnirðuginntirðuþúginnirðuginntirðu
þiðginniðiginntuðiþiðginniðiginntuði