grunur
nafnorð, karlkyn
eitthvað sem maður heldur, án öruggrar vissu, óörugg vitneskja
grunur leikur á að kveikt hafi verið í
grunur vaknar um að hann hafi ekið ölvaður
hafa grun um að eitthvað sé að
liggja undir grun
það fellur á hana grunur
mér býður í grun að hann hafi stolið peningunum
mig rennir þetta í grun / ég renni þetta í grun
mig grunar þetta
Samheiti
- grunsemdir,
- grunsemi
Andheiti
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu gruns
eintala
án greinismeð greini
nf.grunurgrunurinn
þf.grungruninn
þgf.grungruninum
ef.grunsgrunsins