iðra
nafnorð, karlkyn
iðra-ormur
ormur sem er sníkill í mönnum eða dýrum, t.d. njálgur
Beyging
eignarfall eintölu ‑orms nefnifall fleirtölu ‑ormar beygist eins og ormur
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.iðraormur iðraormurinn nf.iðraormar iðraormarnir
þf.iðraorm iðraorminn þf.iðraorma iðraormana
þgf.iðraormi iðraorminum þgf.iðraormum iðraormunum
ef.iðraorms iðraormsins ef.iðraorma iðraormanna