impón
sagnorð impón-era með þolfalli óformlegt
vekja aðdáun (e-s), hrífa (e-n)
- píanóleikaranum tókst að impónera alla viðstadda
Beyging
impón
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égimpónera impóneraði égimpóneri impóneraði
þúimpónerar impóneraðir þúimpónerir impóneraðir
húnimpónerar impóneraði húnimpóneri impóneraði
viðimpónerum impóneruðum viðimpónerum impóneruðum
þiðimpónerið impóneruðuð þiðimpónerið impóneruðuð
þauimpónera impóneruðu þauimpóneri impóneruðu
| nafnháttur | impón |
|---|---|
| sagnbót | impón |
| boðháttur eintölu | impón |
| boðháttur fleirtölu | impón |
| stýfður boðháttur | impón |
| lýsingarháttur nútíðar | impón |
kk.kvk.hk.
nf.impóneraður impóneruð impónerað
þf.impóneraðan impóneraða impónerað
þgf.impóneruðum impóneraðri impóneruðu
ef.impóneraðs impóneraðrar impóneraðs
nf.impóneraðir impóneraðar impóneruð
þf.impóneraða impóneraðar impóneruð
þgf.impóneruðum
ef.impóneraðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúimpónerarðu impóneraðirðu þúimpónerirðu impóneraðirðu
þiðimpóneriði impóneruðuði þiðimpóneriði impóneruðuði