jánka
sagnorð með þágufalli
segja já (við e-u)
- hann spurði hvort hún væri tilbúin og hún jánkaði því
Beyging
jánkaði jánkað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égjánkajánkaðiégjánkijánkaði
þújánkarjánkaðirþújánkirjánkaðir
húnjánkarjánkaðihúnjánkijánkaði
viðjánkumjánkuðumviðjánkumjánkuðum
þiðjánkiðjánkuðuðþiðjánkiðjánkuðuð
þaujánkajánkuðuþaujánkijánkuðu
| nafnháttur | jánka |
|---|---|
| sagnbót | jánkað |
| boðháttur eintölu | jánkaðu |
| boðháttur fleirtölu | jánkið |
| stýfður boðháttur | jánka |
| lýsingarháttur nútíðar | jánkandi |
kk.kvk.hk.
nf.jánkaðurjánkuðjánkað
þf.jánkaðanjánkaðajánkað
þgf.jánkuðumjánkaðrijánkuðu
ef.jánkaðsjánkaðrarjánkaðs
nf.jánkaðirjánkaðarjánkuð
þf.jánkaðajánkaðarjánkuð
þgf.jánkuðum
ef.jánkaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égjánkastjánkaðistégjánkistjánkaðist
þújánkastjánkaðistþújánkistjánkaðist
húnjánkastjánkaðisthúnjánkistjánkaðist
viðjánkumstjánkuðumstviðjánkumstjánkuðumst
þiðjánkistjánkuðustþiðjánkistjánkuðust
þaujánkastjánkuðustþaujánkistjánkuðust
| nafnháttur | jánkast |
|---|---|
| sagnbót | jánkast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þújánkastujánkaðistuþújánkistujánkaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þújánkarðujánkaðirðuþújánkirðujánkaðirðu
þiðjánkiðijánkuðuðiþiðjánkiðijánkuðuði