kala
sagnorð frumlag í þolfalli
skemmast af frosti
hana kelur á fingrum
fingur hennar skemmast af frosti
- suma fjallgöngumennina kól á tánum
túnin kelur
túnið skemmist af frosti og klaka
- öll tún í dalnum hefur kalið illa
sjá kalinn
Beyging
kelur kól kalið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
migkelurkólmigkalikæli
| nafnháttur | kala |
|---|---|
| sagnbót | kalið |
kk.kvk.hk.
nf.kalinnkalinkalið
þf.kalinnkalnakalið
þgf.kölnumkalinnikölnu
ef.kalinskalinnarkalins
nf.kalnirkalnarkalin
þf.kalnakalnarkalin
þgf.kölnum
ef.kalinna