kitla
sagnorð
Merkingar
- 1.
með þolfalli snerta (e-n) þannig að hann hlæi
- hún kitlaði hann með fjöður
- 2.
frumlag í þolfalli finna fyrir kitlum, fá fiðring
- mig kitlar í nefið
- 3.
með þolfalli höfða til hégómagirndar (e-s), gera (e-n ) sjálfsánægðan
- svona hrós kitlar hann töluvert
sjá kitlandi
Beyging
kitlaði kitlað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkitlakitlaðiégkitlikitlaði
þúkitlarkitlaðirþúkitlirkitlaðir
húnkitlarkitlaðihúnkitlikitlaði
viðkitlumkitluðumviðkitlumkitluðum
þiðkitliðkitluðuðþiðkitliðkitluðuð
þaukitlakitluðuþaukitlikitluðu
migkitlarkitlaðimigkitlikitlaði
| nafnháttur | kitla |
|---|---|
| sagnbót | kitlað |
| boðháttur eintölu | kitlaðu |
| boðháttur fleirtölu | kitlið |
| stýfður boðháttur | kitla |
| lýsingarháttur nútíðar | kitlandi |
kk.kvk.hk.
nf.kitlaðurkitluðkitlað
þf.kitlaðankitlaðakitlað
þgf.kitluðumkitlaðrikitluðu
ef.kitlaðskitlaðrarkitlaðs
nf.kitlaðirkitlaðarkitluð
þf.kitlaðakitlaðarkitluð
þgf.kitluðum
ef.kitlaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkitlarðukitlaðirðuþúkitlirðukitlaðirðu
þiðkitliðikitluðuðiþiðkitliðikitluðuði