Yrða

klemma

sagnorð með þolfalli

sjá einnig klemma nafnorð, kvenkyn

Merkingar

  1. 1.

    festa (e-ð) á milli e-s með spennukrafti

    • lokið er klemmt á krukkuna
    • hann klemmdi gardínuna fasta í glugganum
    • klemma saman augun

  2. 2.

    festa (e-ð / sig) milli tveggja hluta þannig að það valdi meiðslum

    • hún klemmdi sig á gataranum

sjá klemmast, klemmdur

Beyging

klemmdi klemmt