leifa
sagnorð með þágufalli
skilja eftir (e-ð) af mat sínum
- hún leifði mestöllum ísnum sínum
Beyging
leifði leift
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égleifileifðiégleifileifði
þúleifirleifðirþúleifirleifðir
húnleifirleifðihúnleifileifði
viðleifumleifðumviðleifumleifðum
þiðleifiðleifðuðþiðleifiðleifðuð
þauleifaleifðuþauleifileifðu
| nafnháttur | leifa |
|---|---|
| sagnbót | leift |
| boðháttur eintölu | leifðu |
| boðháttur fleirtölu | leifið |
| stýfður boðháttur | leif |
| lýsingarháttur nútíðar | leifandi |
kk.kvk.hk.
nf.leifðurleifðleift
þf.leifðanleifðaleift
þgf.leifðumleifðrileifðu
ef.leifðsleifðrarleifðs
nf.leifðirleifðarleifð
þf.leifðaleifðarleifð
þgf.leifðum
ef.leifðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égleifistleifðistégleifistleifðist
þúleifistleifðistþúleifistleifðist
húnleifistleifðisthúnleifistleifðist
viðleifumstleifðumstviðleifumstleifðumst
þiðleifistleifðustþiðleifistleifðust
þauleifastleifðustþauleifistleifðust
| nafnháttur | leifast |
|---|---|
| sagnbót | leifst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúleifistuleifðistuþúleifistuleifðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúleifirðuleifðirðuþúleifirðuleifðirðu
þiðleifiðileifðuðiþiðleifiðileifðuði