linna
sagnorð frumlag í þágufalli
taka enda, hætta
- óveðrinu linnti ekki fyrr en daginn eftir
- ofbeldinu í borginni verður að linna
linna ekki látum
hætta ekki, vera friðlaus
- stúlkan linnti ekki látum fyrr en hún fékk leikfangið
Beyging
linnti linnt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
églinnilinntiéglinnilinnti
þúlinnirlinntirþúlinnirlinntir
húnlinnirlinntihúnlinnilinnti
viðlinnumlinntumviðlinnumlinntum
þiðlinniðlinntuðþiðlinniðlinntuð
þaulinnalinntuþaulinnilinntu
mérlinnirlinntimérlinnilinnti
| nafnháttur | linna |
|---|---|
| sagnbót | linnt |
| boðháttur eintölu | linntu |
| boðháttur fleirtölu | linnið |
| stýfður boðháttur | linn |
| lýsingarháttur nútíðar | linnandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúlinnirðulinntirðuþúlinnirðulinntirðu
þiðlinniðilinntuðiþiðlinniðilinntuði