morkna
sagnorð
fúna í sundur af sliti eða elli
- skjölin hafa morknað og molnað
Beyging
morknaði morknað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmorknamorknaðiégmorknimorknaði
þúmorknarmorknaðirþúmorknirmorknaðir
húnmorknarmorknaðihúnmorknimorknaði
viðmorknummorknuðumviðmorknummorknuðum
þiðmorkniðmorknuðuðþiðmorkniðmorknuðuð
þaumorknamorknuðuþaumorknimorknuðu
| nafnháttur | morkna |
|---|---|
| sagnbót | morknað |
| boðháttur eintölu | morknaðu |
| boðháttur fleirtölu | morknið |
| stýfður boðháttur | morkna |
| lýsingarháttur nútíðar | morknandi |
kk.kvk.hk.
nf.morknaðurmorknuðmorknað
þf.morknaðanmorknaðamorknað
þgf.morknuðummorknaðrimorknuðu
ef.morknaðsmorknaðrarmorknaðs
nf.morknaðirmorknaðarmorknuð
þf.morknaðamorknaðarmorknuð
þgf.morknuðum
ef.morknaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmorknarðumorknaðirðuþúmorknirðumorknaðirðu
þiðmorkniðimorknuðuðiþiðmorkniðimorknuðuði