orna
sagnorð með þágufalli
hlýja (sér)
- hann ornaði sér við eldinn
- við ornum okkur við gamlar minningar
Beyging
ornaði ornað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égornaornaðiégorniornaði
þúornarornaðirþúornirornaðir
húnornarornaðihúnorniornaði
viðornumornuðumviðornumornuðum
þiðorniðornuðuðþiðorniðornuðuð
þauornaornuðuþauorniornuðu
það, mérornarornaðiþað, mérorniornaði
| nafnháttur | orna |
|---|---|
| sagnbót | ornað |
| boðháttur eintölu | ornaðu |
| boðháttur fleirtölu | ornið |
| stýfður boðháttur | orna |
| lýsingarháttur nútíðar | ornandi |
kk.kvk.hk.
nf.ornaðurornuðornað
þf.ornaðanornaðaornað
þgf.ornuðumornaðriornuðu
ef.ornaðsornaðrarornaðs
nf.ornaðirornaðarornuð
þf.ornaðaornaðarornuð
þgf.ornuðum
ef.ornaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égornastornaðistégornistornaðist
þúornastornaðistþúornistornaðist
húnornastornaðisthúnornistornaðist
viðornumstornuðumstviðornumstornuðumst
þiðornistornuðustþiðornistornuðust
þauornastornuðustþauornistornuðust
| nafnháttur | ornast |
|---|---|
| sagnbót | ornast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúornastuornaðistuþúornistuornaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúornarðuornaðirðuþúornirðuornaðirðu
þiðorniðiornuðuðiþiðorniðiornuðuði