rekja
sagnorð með þolfalli
sjá einnig rekja nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
vinda band (upp eða af e-u)
- hún rekur bandið í sundur
rekja upp
- ég prjónaði hálfan sokk en rakti hann svo upp
- 2.
fylgja slóð eða sporum
- þeir röktu sporin í snjónum
- hægt er að rekja upphaf byggðar til 9. aldar
- 3.
segja frá (e-u)
- hann rakti samskipti sín við lögregluna
sjá rakinn
Beyging
rakti rakið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égrekraktiégrekirekti
þúrekurraktirþúrekirrektir
húnrekurraktihúnrekirekti
viðrekjumröktumviðrekjumrektum
þiðrekiðröktuðþiðrekiðrektuð
þaurekjaröktuþaurekirektu
| nafnháttur | rekja |
|---|---|
| sagnbót | rakið |
| boðháttur eintölu | rektu |
| boðháttur fleirtölu | rekið |
| stýfður boðháttur | rek |
| lýsingarháttur nútíðar | rekjandi |
kk.kvk.hk.
nf.rakinnrakinrakið
þf.rakinnraktarakið
þgf.röktumrakinniröktu
ef.rakinsrakinnarrakins
nf.raktirraktarrakin
þf.raktaraktarrakin
þgf.röktum
ef.rakinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égrekstraktistégrekistrektist
þúrekstraktistþúrekistrektist
húnrekstraktisthúnrekistrektist
viðrekjumströktumstviðrekjumstrektumst
þiðrekiströktustþiðrekistrektust
þaurekjaströktustþaurekistrektust
| nafnháttur | rekjast |
|---|---|
| sagnbót | rakist |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúrekurðuraktirðuþúrekirðurektirðu
þiðrekiðiröktuðiþiðrekiðirektuði