skella ¹

Merkingar

1. 1.

   reka (e-ð) fast saman eða við annað, með skell

   • hún skellti hurðinni
   • hann skellir bókinni á borðið

   • skella í lás

   • skella saman lófunum

2. 2.

   láta (e-n) detta, fella (e-n)

   • hann skellti manninum í gólfið
3. 3.

   • skella kortinu í póst

     setja kortið í póst

     • þau skelltu kjúklingi í ofninn

   • skella sér í bíó

     drífa sig í bíó

     • ég skellti mér í sturtu
     • hann ætlar að skella sér til Færeyja
4. 4.

   • skella (símanum) á hana

     rjúfa símtal harkalega

     • hann skellti á sölumanninn í símanum
5. 5.

   • skella upp úr

     hlæja snögglega

     • við skelltum upp úr þegar við sáum hattinn hennar
6. 6.

   • skella skuldinni á hana

     segja að hún eigi sökina, gera hana ábyrga

     • yfirleitt er skuldinni skellt á ríkisstjórnina