stöðva
sagnorð með þolfalli
láta (e-n/e-ð) nema staðar, stoppa (e-n/e-ð)
- ég stöðvaði bílinn á gatnamótunum
- móðir hans stöðvaði hann á leiðinni út
- íbúarnir vilja stöðva byggingu háhýsisins
ekkert fær stöðvað frægð hans
sjá stöðvast
Beyging
stöðvaði stöðvað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égstöðvastöðvaðiégstöðvistöðvaði
þústöðvarstöðvaðirþústöðvirstöðvaðir
húnstöðvarstöðvaðihúnstöðvistöðvaði
viðstöðvumstöðvuðumviðstöðvumstöðvuðum
þiðstöðviðstöðvuðuðþiðstöðviðstöðvuðuð
þaustöðvastöðvuðuþaustöðvistöðvuðu
| nafnháttur | stöðva |
|---|---|
| sagnbót | stöðvað |
| boðháttur eintölu | stöðvaðu |
| boðháttur fleirtölu | stöðvið |
| stýfður boðháttur | stöðva |
| lýsingarháttur nútíðar | stöðvandi |
kk.kvk.hk.
nf.stöðvaðurstöðvuðstöðvað
þf.stöðvaðanstöðvaðastöðvað
þgf.stöðvuðumstöðvaðristöðvuðu
ef.stöðvaðsstöðvaðrarstöðvaðs
nf.stöðvaðirstöðvaðarstöðvuð
þf.stöðvaðastöðvaðarstöðvuð
þgf.stöðvuðum
ef.stöðvaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égstöðvaststöðvaðistégstöðviststöðvaðist
þústöðvaststöðvaðistþústöðviststöðvaðist
húnstöðvaststöðvaðisthúnstöðviststöðvaðist
viðstöðvumststöðvuðumstviðstöðvumststöðvuðumst
þiðstöðviststöðvuðustþiðstöðviststöðvuðust
þaustöðvaststöðvuðustþaustöðviststöðvuðust
| nafnháttur | stöðvast |
|---|---|
| sagnbót | stöðvast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þústöðvastustöðvaðistuþústöðvistustöðvaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þústöðvarðustöðvaðirðuþústöðvirðustöðvaðirðu
þiðstöðviðistöðvuðuðiþiðstöðviðistöðvuðuði