temja
sagnorð með þolfalli
Merkingar
- 1.
venja (dýr) á að hlýða manninum
- hún temur hesta alla daga
- 2.
með þágufalli og þolfalli temja sér stundvísi
venja sig á stundvísi
- hann hefur tamið sér jákvæða hugsun
sjá taminn
Beyging
tamdi tamið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égtemtamdiégtemjitemdi
þútemurtamdirþútemjirtemdir
húntemurtamdihúntemjitemdi
viðtemjumtömdumviðtemjumtemdum
þiðtemjiðtömduðþiðtemjiðtemduð
þautemjatömduþautemjitemdu
| nafnháttur | temja |
|---|---|
| sagnbót | tamið |
| boðháttur eintölu | temdu |
| boðháttur fleirtölu | temjið |
| stýfður boðháttur | tem |
| lýsingarháttur nútíðar | temjandi |
kk.kvk.hk.
nf.taminntamintamið
þf.taminntamdatamið
þgf.tömdumtaminnitömdu
ef.taminstaminnartamins
nf.tamdirtamdartamin
þf.tamdatamdartamin
þgf.tömdum
ef.taminna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égtemsttamdistégtemjisttemdist
þútemsttamdistþútemjisttemdist
húntemsttamdisthúntemjisttemdist
viðtemjumsttömdumstviðtemjumsttemdumst
þiðtemjisttömdustþiðtemjisttemdust
þautemjasttömdustþautemjisttemdust
| nafnháttur | temjast |
|---|---|
| sagnbót | tamist |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þútemstutamdistuþútemjistutemdistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þútemurðutamdirðuþútemjirðutemdirðu
þiðtemjiðitömduðiþiðtemjiðitemduði