tigna
sagnorð með þolfalli
dýrka (e-n), bera lotningu fyrir (e-m)
- þegnarnir tignuðu konung sinn
- skáldin tigna náttúruna í ljóðum sínum
Beyging
tignaði tignað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égtignatignaðiégtignitignaði
þútignartignaðirþútignirtignaðir
húntignartignaðihúntignitignaði
viðtignumtignuðumviðtignumtignuðum
þiðtigniðtignuðuðþiðtigniðtignuðuð
þautignatignuðuþautignitignuðu
| nafnháttur | tigna |
|---|---|
| sagnbót | tignað |
| boðháttur eintölu | tignaðu |
| boðháttur fleirtölu | tignið |
| stýfður boðháttur | tigna |
| lýsingarháttur nútíðar | tignandi |
kk.kvk.hk.
nf.tignaðurtignuðtignað
þf.tignaðantignaðatignað
þgf.tignuðumtignaðritignuðu
ef.tignaðstignaðrartignaðs
nf.tignaðirtignaðartignuð
þf.tignaðatignaðartignuð
þgf.tignuðum
ef.tignaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égtignasttignaðistégtignisttignaðist
þútignasttignaðistþútignisttignaðist
húntignasttignaðisthúntignisttignaðist
viðtignumsttignuðumstviðtignumsttignuðumst
þiðtignisttignuðustþiðtignisttignuðust
þautignasttignuðustþautignisttignuðust
| nafnháttur | tignast |
|---|---|
| sagnbót | tignast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þútignastutignaðistuþútignistutignaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þútignarðutignaðirðuþútignirðutignaðirðu
þiðtigniðitignuðuðiþiðtigniðitignuðuði