vaða
sagnorð
sjá einnig vaða nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
ganga í bleytu (eða öðru djúpu)
- hann óð yfir ána
- ég veð út í sjóinn
- þeir óðu í gegnum reykjarkófið
vaða eld og brennistein
fórna sér, gera allt (fyrir e-n)
vaða í villu
vera með ranghugmynd
tunglið veður í skýjum
tunglið er að hluta hjúpað skýjum
- 2.
fara ákaft, ryðjast
- tónleikagestur óð upp á sviðið
láta vaða
láta verða af því, framkvæma (það)
- hún ákvað að láta vaða og halda málverkasýningu
- 3.
láta þetta vaða
(þora að) segja þetta
vaða úr einu í annað
tala fyrst um eitt, svo um annað, samhengislaust
- 4.
vaða á
það veður á henni
hún talar hratt og ákaft
- 5.
vaða í
vaða í peningum
eiga fullt af peningum
- 6.
vaða ofan í
láta ekki vaða ofan í sig
láta ekki sýna sér yfirgang í orðum
- 7.
vaða uppi
vera með frekju, fyrirferð
- uppreisnarmenn vaða uppi í borginni
- 8.
vaða yfir
vaða yfir hana
sýna henni yfirgang
- það er ekki hægt að láta vaða yfir sig endalaust
sjá vaðandi
Tengd orð
Beyging
veð óð óðum vaðið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égveðóðégvaðivæði
þúveðuróðstþúvaðirvæðir
húnveðuróðhúnvaðivæði
viðvöðumóðumviðvöðumvæðum
þiðvaðiðóðuðþiðvaðiðvæðuð
þauvaðaóðuþauvaðivæðu
| nafnháttur | vaða |
|---|---|
| sagnbót | vaðið |
| boðháttur eintölu | vaddu |
| boðháttur fleirtölu | vaðið |
| stýfður boðháttur | vað |
| lýsingarháttur nútíðar | vaðandi |
kk.kvk.hk.
nf.vaðinnvaðinvaðið
þf.vaðinnvaðnavaðið
þgf.vöðnumvaðinnivöðnu
ef.vaðinsvaðinnarvaðins
nf.vaðnirvaðnarvaðin
þf.vaðnavaðnarvaðin
þgf.vöðnum
ef.vaðinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égveðstóðstégvaðistvæðist
þúveðstóðstþúvaðistvæðist
húnveðstóðsthúnvaðistvæðist
viðvöðumstóðumstviðvöðumstvæðumst
þiðvaðistóðustþiðvaðistvæðust
þauvaðastóðustþauvaðistvæðust
| nafnháttur | vaðast |
|---|---|
| sagnbót | vaðist |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúveðurðuóðstuþúvaðirðuvæðirðu
þiðvaðiðióðuðiþiðvaðiðivæðuði