æfa
sagnorð með þolfalli
Merkingar
- 1.
gera (e-ð) aftur og aftur þar til maður er orðinn góður
- þú þarft að æfa réttu handtökin við verkið
- leikararnir æfðu hlutverk sín
æfa sig
- hann æfir sig daglega á fiðluna
- ég æfði mig að skjóta af boga
- 2.
fá/veita æfingu (í e-u), þjálfa (e-n/e-ð)
- hún æfði handbolta í mörg ár
- hann æfir kórinn
Tengd orð
Beyging
æfði æft
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égæfiæfðiégæfiæfði
þúæfiræfðirþúæfiræfðir
húnæfiræfðihúnæfiæfði
viðæfumæfðumviðæfumæfðum
þiðæfiðæfðuðþiðæfiðæfðuð
þauæfaæfðuþauæfiæfðu
| nafnháttur | æfa |
|---|---|
| sagnbót | æft |
| boðháttur eintölu | æfðu |
| boðháttur fleirtölu | æfið |
| stýfður boðháttur | æf |
| lýsingarháttur nútíðar | æfandi |
kk.kvk.hk.
nf.æfðuræfðæft
þf.æfðanæfðaæft
þgf.æfðumæfðriæfðu
ef.æfðsæfðraræfðs
nf.æfðiræfðaræfð
þf.æfðaæfðaræfð
þgf.æfðum
ef.æfðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égæfistæfðistégæfistæfðist
þúæfistæfðistþúæfistæfðist
húnæfistæfðisthúnæfistæfðist
viðæfumstæfðumstviðæfumstæfðumst
þiðæfistæfðustþiðæfistæfðust
þauæfastæfðustþauæfistæfðust
| nafnháttur | æfast |
|---|---|
| sagnbót | æfst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúæfistuæfðistuþúæfistuæfðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúæfirðuæfðirðuþúæfirðuæfðirðu
þiðæfiðiæfðuðiþiðæfiðiæfðuði