þrá
sagnorð þrá-spyrja með þolfalli
spyrja (e-n) lengi og endurtekið
- hún þráspurði hann um ókunna manninn
Beyging
‑spurði ‑spurt beygist eins og spyrja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égþráspyr þráspurði égþráspyrji þráspyrði
þúþráspyrð þráspurðir þúþráspyrjir þráspyrðir
húnþráspyr þráspurði húnþráspyrji þráspyrði
viðþráspyrjum þráspurðum viðþráspyrjum þráspyrðum
þiðþráspyrjið þráspurðuð þiðþráspyrjið þráspyrðuð
þauþráspyrja þráspurðu þauþráspyrji þráspyrðu
| nafnháttur | þrá |
|---|---|
| sagnbót | þrá |
| boðháttur eintölu | þrá |
| boðháttur fleirtölu | þrá |
| stýfður boðháttur | þrá |
| lýsingarháttur nútíðar | þrá |
kk.kvk.hk.
nf.þráspurður þráspurð þráspurt
þf.þráspurðan þráspurða þráspurt
þgf.þráspurðum þráspurðri þráspurðu
ef.þráspurðs þráspurðrar þráspurðs
nf.þráspurðir þráspurðar þráspurð
þf.þráspurða þráspurðar þráspurð
þgf.þráspurðum
ef.þráspurðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúþráspyrðu þráspurðirðu þúþráspyrjirðu þráspyrðirðu
þiðþráspyrjiði þráspurðuði þiðþráspyrjiði þráspyrðuði