að
sagnorð að-gæta með þolfalli
gefa gaum að (e-u), athuga (e-ð)
- hann aðgætir bremsurnar á hjólinu
- hún aðgætti hárið á sér í speglinum
- þau aðgættu hvort dyrnar væru læstar
Beyging
að
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égaðgæti aðgætti égaðgæti aðgætti
þúaðgætir aðgættir þúaðgætir aðgættir
húnaðgætir aðgætti húnaðgæti aðgætti
viðaðgætum aðgættum viðaðgætum aðgættum
þiðaðgætið aðgættuð þiðaðgætið aðgættuð
þauaðgæta aðgættu þauaðgæti aðgættu
| nafnháttur | að |
|---|---|
| sagnbót | að |
| boðháttur eintölu | að |
| boðháttur fleirtölu | að |
| stýfður boðháttur | að |
| lýsingarháttur nútíðar | að |
kk.kvk.hk.
nf.aðgættur aðgætt aðgætt
þf.aðgættan aðgætta aðgætt
þgf.aðgættum aðgættri aðgættu
ef.aðgætts aðgættrar aðgætts
nf.aðgættir aðgættar aðgætt
þf.aðgætta aðgættar aðgætt
þgf.aðgættum
ef.aðgættra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúaðgætirðu aðgættirðu þúaðgætirðu aðgættirðu
þiðaðgætiði aðgættuði þiðaðgætiði aðgættuði