að
sagnorð að-vara með þolfalli
gera (e-m) viðvart (um e-ð hættulegt), vara (e-n) við (e-u)
- hann aðvaraði skipstjórann um að þeir sigldu nálægt landi
- segðu svo að ég hafi ekki aðvarað þig
Beyging
‑varaði ‑varað beygist eins og vara
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égaðvara aðvaraði égaðvari aðvaraði
þúaðvarar aðvaraðir þúaðvarir aðvaraðir
húnaðvarar aðvaraði húnaðvari aðvaraði
viðaðvörum aðvöruðum viðaðvörum aðvöruðum
þiðaðvarið aðvöruðuð þiðaðvarið aðvöruðuð
þauaðvara aðvöruðu þauaðvari aðvöruðu
| nafnháttur | að |
|---|---|
| sagnbót | að |
| boðháttur eintölu | að |
| boðháttur fleirtölu | að |
| stýfður boðháttur | að |
| lýsingarháttur nútíðar | að |
kk.kvk.hk.
nf.aðvaraður aðvöruð aðvarað
þf.aðvaraðan aðvaraða aðvarað
þgf.aðvöruðum aðvaraðri aðvöruðu
ef.aðvaraðs aðvaraðrar aðvaraðs
nf.aðvaraðir aðvaraðar aðvöruð
þf.aðvaraða aðvaraðar aðvöruð
þgf.aðvöruðum
ef.aðvaraðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égaðvarast aðvaraðist égaðvarist aðvaraðist
þúaðvarast aðvaraðist þúaðvarist aðvaraðist
húnaðvarast aðvaraðist húnaðvarist aðvaraðist
viðaðvörumst aðvöruðumst viðaðvörumst aðvöruðumst
þiðaðvarist aðvöruðust þiðaðvarist aðvöruðust
þauaðvarast aðvöruðust þauaðvarist aðvöruðust
| nafnháttur | að |
|---|---|
| sagnbót | að |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúaðvararðu aðvaraðirðu þúaðvarirðu aðvaraðirðu
þiðaðvariði aðvöruðuði þiðaðvariði aðvöruðuði