angra
sagnorð með þolfalli
valda (e-m) ama, óþægindum, vanlíðan, þjaka (e-n)
- bakverkurinn hefur angrað hana í allan dag
- ég læt rigninguna ekki angra mig
Beyging
angraði angrað framsöguháttur nútíðar, 1. persóna fleirtölu angrum eða öngrum
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égangraangraðiégangriangraði
þúangrarangraðirþúangrirangraðir
húnangrarangraðihúnangriangraði
viðangrum / öngrumangruðum / öngruðumviðangrum / öngrumangruðum / öngruðum
þiðangriðangruðuð / öngruðuðþiðangriðangruðuð / öngruðuð
þauangraangruðu / öngruðuþauangriangruðu / öngruðu
| nafnháttur | angra |
|---|---|
| sagnbót | angrað |
| boðháttur eintölu | angraðu |
| boðháttur fleirtölu | angrið |
| stýfður boðháttur | angra |
| lýsingarháttur nútíðar | angrandi |
kk.kvk.hk.
nf.angraðurangruð / öngruðangrað
þf.angraðanangraðaangrað
þgf.angruðum / öngruðumangraðriangruðu / öngruðu
ef.angraðsangraðrarangraðs
nf.angraðirangraðarangruð / öngruð
þf.angraðaangraðarangruð / öngruð
þgf.angruðum / öngruðumangruðum / öngruðumangruðum / öngruðum
ef.angraðraangraðraangraðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égangrastangraðistégangristangraðist
þúangrastangraðistþúangristangraðist
húnangrastangraðisthúnangristangraðist
viðangrumst / öngrumstangruðumst / öngruðumstviðangrumst / öngrumstangruðumst / öngruðumst
þiðangristangruðust / öngruðustþiðangristangruðust / öngruðust
þauangrastangruðust / öngruðustþauangristangruðust / öngruðust
| nafnháttur | angrast |
|---|---|
| sagnbót | angrast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúangrastuangraðistuþúangristuangraðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúangrarðuangraðirðuþúangrirðuangraðirðu
þiðangriðiangruðuði / öngruðuðiþiðangriðiangruðuði / öngruðuði