at
sagnorð at-yrða með þolfalli
skamma vægt, ávíta (e-n)
- hún atyrti drenginn fyrir að þvo sér ekki um hendurnar
- hann hefur oft þurft að atyrða starfsmanninn
Beyging
at
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égatyrði atyrti égatyrði atyrti
þúatyrðir atyrtir þúatyrðir atyrtir
húnatyrðir atyrti húnatyrði atyrti
viðatyrðum atyrtum viðatyrðum atyrtum
þiðatyrðið atyrtuð þiðatyrðið atyrtuð
þauatyrða atyrtu þauatyrði atyrtu
| nafnháttur | at |
|---|---|
| sagnbót | at |
| boðháttur eintölu | at |
| boðháttur fleirtölu | at |
| stýfður boðháttur | at |
| lýsingarháttur nútíðar | at |
kk.kvk.hk.
nf.atyrtur atyrt atyrt
þf.atyrtan atyrta atyrt
þgf.atyrtum atyrtri atyrtu
ef.atyrts atyrtrar atyrts
nf.atyrtir atyrtar atyrt
þf.atyrta atyrtar atyrt
þgf.atyrtum
ef.atyrtra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúatyrðirðu atyrtirðu þúatyrðirðu atyrtirðu
þiðatyrðiði atyrtuði þiðatyrðiði atyrtuði