bíl
lýsingarorð bíl-veikur
sem finnur til vanlíðunar (ógleði) við að ferðast í bíl
Tengd orð
Beyging
‑veik ‑veikt miðstig ‑veikari efsta stig ‑veikastur beygist eins og veikur
kk.kvk.hk.
nf.bílveikur bílveik bílveikt
þf.bílveikan bílveika bílveikt
þgf.bílveikum bílveikri bílveiku
ef.bílveiks bílveikrar bílveiks
nf.bílveikir bílveikar bílveik
þf.bílveika bílveikar bílveik
þgf.bílveikum
ef.bílveikra
nf.bílveiki bílveika bílveika
aukaföllbílveika bílveiku bílveika
öll föllbílveiku
öll föllbílveikari bílveikari bílveikara
öll föllbílveikari
kk.kvk.hk.
nf.bílveikastur bílveikust bílveikast
þf.bílveikastan bílveikasta bílveikast
þgf.bílveikustum bílveikastri bílveikustu
ef.bílveikasts bílveikastrar bílveikasts
nf.bílveikastir bílveikastar bílveikust
þf.bílveikasta bílveikastar bílveikust
þgf.bílveikustum
ef.bílveikastra
nf.bílveikasti bílveikasta bílveikasta
aukaföllbílveikasta bílveikustu bílveikasta
öll föllbílveikustu