þveita
sagnorð sjaldgæft
Aukafletta
- þveitast
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égþveitiþveittiégþveitiþveitti
þúþveitirþveittirþúþveitirþveittir
húnþveitirþveittihúnþveitiþveitti
viðþveitumþveittumviðþveitumþveittum
þiðþveitiðþveittuðþiðþveitiðþveittuð
þauþveitaþveittuþauþveitiþveittu
| nafnháttur | þveita |
|---|---|
| sagnbót | þveitt |
| boðháttur eintölu | þveittu |
| boðháttur fleirtölu | þveitið |
| stýfður boðháttur | þveit |
| lýsingarháttur nútíðar | þveitandi |
kk.kvk.hk.
nf.þveitturþveittþveitt
þf.þveittanþveittaþveitt
þgf.þveittumþveittriþveittu
ef.þveittsþveittrarþveitts
nf.þveittirþveittarþveitt
þf.þveittaþveittarþveitt
þgf.þveittum
ef.þveittra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égþveitistþveittistégþveitistþveittist
þúþveitistþveittistþúþveitistþveittist
húnþveitistþveittisthúnþveitistþveittist
viðþveitumstþveittumstviðþveitumstþveittumst
þiðþveitistþveittustþiðþveitistþveittust
þauþveitastþveittustþauþveitistþveittust
| nafnháttur | þveitast |
|---|---|
| sagnbót | þveist |