keima
sagnorð gamallegt
Beyging
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkeimakeimaðiégkeimikeimaði
þúkeimarkeimaðirþúkeimirkeimaðir
húnkeimarkeimaðihúnkeimikeimaði
viðkeimumkeimuðumviðkeimumkeimuðum
þiðkeimiðkeimuðuðþiðkeimiðkeimuðuð
þaukeimakeimuðuþaukeimikeimuðu
| nafnháttur | keima |
|---|---|
| sagnbót | keimað |
| boðháttur eintölu | keimaðu |
| boðháttur fleirtölu | keimið |
| stýfður boðháttur | keima |
| lýsingarháttur nútíðar | keimandi |
kk.kvk.hk.
nf.keimaðurkeimuðkeimað
þf.keimaðankeimaðakeimað
þgf.keimuðumkeimaðrikeimuðu
ef.keimaðskeimaðrarkeimaðs
nf.keimaðirkeimaðarkeimuð
þf.keimaðakeimaðarkeimuð
þgf.keimuðum
ef.keimaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkeimastkeimaðistégkeimistkeimaðist
þúkeimastkeimaðistþúkeimistkeimaðist
húnkeimastkeimaðisthúnkeimistkeimaðist
viðkeimumstkeimuðumstviðkeimumstkeimuðumst
þiðkeimistkeimuðustþiðkeimistkeimuðust
þaukeimastkeimuðustþaukeimistkeimuðust
| nafnháttur | keimast |
|---|---|
| sagnbót | keimast |