beina
sagnorð með þágufalli
láta (e-ð) fara í vissa átt, á vissan stað
- hann beindi ljósinu undir borðið
beina byssu að honum
beina orðunum/spurningunni til hennar
- hún beindi orðum sínum að prestinum
sjá beinast
Beyging
beindi beint
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égbeinibeindiégbeinibeindi
þúbeinirbeindirþúbeinirbeindir
húnbeinirbeindihúnbeinibeindi
viðbeinumbeindumviðbeinumbeindum
þiðbeiniðbeinduðþiðbeiniðbeinduð
þaubeinabeinduþaubeinibeindu
| nafnháttur | beina |
|---|---|
| sagnbót | beint |
| boðháttur eintölu | beindu |
| boðháttur fleirtölu | beinið |
| stýfður boðháttur | bein |
| lýsingarháttur nútíðar | beinandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égbeinistbeindistégbeinistbeindist
þúbeinistbeindistþúbeinistbeindist
húnbeinistbeindisthúnbeinistbeindist
viðbeinumstbeindumstviðbeinumstbeindumst
þiðbeinistbeindustþiðbeinistbeindust
þaubeinastbeindustþaubeinistbeindust
| nafnháttur | beinast |
|---|---|
| sagnbót | beinst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúbeinistubeindistuþúbeinistubeindistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúbeinirðubeindirðuþúbeinirðubeindirðu
þiðbeiniðibeinduðiþiðbeiniðibeinduði