blygð ast
sagnorð blygð-ast með eignarfalli miðmynd
blygðast sín
skammast sín
- hún blygðaðist sín fyrir vin sinn
- ég blygðast mín fyrir að hafa sagt þetta
Beyging
blygð
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égblygðast blygðaðist égblygðist blygðaðist
þúblygðast blygðaðist þúblygðist blygðaðist
húnblygðast blygðaðist húnblygðist blygðaðist
viðblygðumst blygðuðumst viðblygðumst blygðuðumst
þiðblygðist blygðuðust þiðblygðist blygðuðust
þaublygðast blygðuðust þaublygðist blygðuðust
| nafnháttur | blygð |
|---|---|
| sagnbót | blygð |
| boðháttur eintölu | blygð |
| boðháttur fleirtölu | blygð |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúblygðastu blygðaðistu þúblygðistu blygðaðistu