diskút
sagnorð diskút-era með þolfalli óformlegt, ekki fullviðurkennt mál
eiga samtal (um e-ð), ræða málin
- þeir diskúteruðu stjórnmál fram og aftur
Beyging
diskút
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égdiskútera diskúteraði égdiskúteri diskúteraði
þúdiskúterar diskúteraðir þúdiskúterir diskúteraðir
húndiskúterar diskúteraði húndiskúteri diskúteraði
viðdiskúterum diskúteruðum viðdiskúterum diskúteruðum
þiðdiskúterið diskúteruðuð þiðdiskúterið diskúteruðuð
þaudiskútera diskúteruðu þaudiskúteri diskúteruðu
| nafnháttur | diskút |
|---|---|
| sagnbót | diskút |
| boðháttur eintölu | diskút |
| boðháttur fleirtölu | diskút |
| stýfður boðháttur | diskút |
| lýsingarháttur nútíðar | diskút |
kk.kvk.hk.
nf.diskúteraður diskúteruð diskúterað
þf.diskúteraðan diskúteraða diskúterað
þgf.diskúteruðum diskúteraðri diskúteruðu
ef.diskúteraðs diskúteraðrar diskúteraðs
nf.diskúteraðir diskúteraðar diskúteruð
þf.diskúteraða diskúteraðar diskúteruð
þgf.diskúteruðum
ef.diskúteraðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúdiskúterarðu diskúteraðirðu þúdiskúterirðu diskúteraðirðu
þiðdiskúteriði diskúteruðuði þiðdiskúteriði diskúteruðuði