dvína
sagnorð
dofna smátt og smátt, minnka
- leikhúsgestir þögnuðu þegar ljósin dvínuðu
- rödd hans dvínaði eftir því sem hann fjarlægðist mig
- hún mótmælir því að sköpunargáfan dvíni með aldrinum
sjá dvínandi
Tengd orð
Beyging
dvínaði dvínað framsöguháttur nútíðar, 1. persóna eintölu dvín eða dvína
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égdvín / dvínadvínaðiégdvínidvínaði
þúdvín / dvínardvínaðirþúdvínirdvínaðir
húndvín / dvínardvínaðihúndvínidvínaði
viðdvínumdvínuðumviðdvínumdvínuðum
þiðdvíniðdvínuðuðþiðdvíniðdvínuðuð
þaudvínadvínuðuþaudvínidvínuðu
mérdvíndvínaðimérdvínidvínaði
| nafnháttur | dvína |
|---|---|
| sagnbót | dvínað |
| boðháttur eintölu | dvínaðu |
| boðháttur fleirtölu | dvínið |
| stýfður boðháttur | dvín / dvína |
| lýsingarháttur nútíðar | dvínandi |
kk.kvk.hk.
nf.dvínaðurdvínuðdvínað
þf.dvínaðandvínaðadvínað
þgf.dvínuðumdvínaðridvínuðu
ef.dvínaðsdvínaðrardvínaðs
nf.dvínaðirdvínaðardvínuð
þf.dvínaðadvínaðardvínuð
þgf.dvínuðum
ef.dvínaðra