Yrða

árna

sagnorð

Merkingar

að,

  1. I.

    [A. S. yrnan, pret. arn, proficisci; cp. Icel. árr, evrendi, etc.], as a neut. verb, only in poetry and very rare, to go forward; úrgar brautir á. þú aptr héðan, Fsm. 2, Gg. 7, Fms. iv. 282, vi. 259; hvern þann er hingað árnar, whoever comes here, Sighvat, Ó. H. 82.

  2. II.

    [A. S. earnian, to earn; Germ, erndten], act. verb with acc. and gen.:

    1. 1.

      with acc. to earn, get, Lat. impetrare; hvat þú árnaðir í Jötunheima, Skm. 40; hon … spurði, hvat hann árnar, … what he had gained, how he had sped (of a wooer), Lv. 33; á. vel, to make a good bargain, Fms. vi. 345: reflex., þykir vel árnast hafa, they had made a good bargain, Bret. 40.

    2. 2.

      with gen. of the thing, to intercede for, pray; á. e-m góðs, to pray for good to one, bless him; á. e-m íls, to curse one, Fas. iii. 439; lífs, to intercede for one’s life, Magn. 532; griða, id., Sturl. ii. 224; var þat flestra manna tillaga, at á. Gizuri kvánfangsins, … to favour him, to give him the bride, Fms. iv. 33; á. e-s við Goð, to intercede for one with God (of Christ and the saints), Bs. i. 352. ii. 32.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

A. S.
Anglo-Saxon.
pret.
þátíð (e. preterite)
cp.
compare.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
etc.
et cetera.
neut.
hvorugkyn (e. neuter)
act.
germynd (e. active)
acc.
þolfall (e. accusative)
gen.
eignarfall (e. genitive)
Lat.
Latin.
reflex.
reflexive.

Tilvitnuð rit

Fsm.
Fjölsvinns-mál. (A. II.)
Gg.
Grógaldr. (A. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Ó. H.
Ólafs saga Helga. (E. I.)
Skm.
Skírnis-mál. (A. I.)
Lv.
Ljósvetninga saga. (D. II.)
Bret.
Breta sögur. (G. I.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Magn.
Magnús saga jarls. (E. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)