Yrða

öðlingr

nafnorð, karlkyn

Merkingar

m. [from óðal, öðli; the etymology in Edda 105 is erroneous]:—prop. an allodial owner or possessor of ódal. but only used of a noble captain, prince; Valdimarr var þá sjautján vetra gamall, hann var œðlingr, … öðlingr ok hafði ríki á Jótlandi, Fms. xi. 350; hann var öðlingr af Serklandi, Orkn. 368; the word is very freq. in poetry.

  1. 2.

    in mod. usage öðlingr is a person of a kind and gentle disposition; hann er mesti öðlingr, hann er öðlingr í skapi, and the like.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
prop.
proper, properly.
freq.
frequent, frequently.
mod.
modern.

Tilvitnuð rit

Edda
Edda. (C. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Orkn.
Orkneyinga saga. (E. II.)