önd
lýsingarorð önd-verðr
Merkingar
and önd-urðr, adj. standing face to face; öndurðr horfir þú við í dag—Öndurðir skulu ernir klóask (a saying), Ó. H. 183 (and the verse of Sighvat).
- 2.
fronting, in front of; í öndurða fylking, the front of the rank, Ó. H. 217; (öndverðr, Fms. v. 13, 79, l. c.); í öndurðri fylkingu, Mork. 208; í öndverðu höfði, Pr. 430; frá öndverðu til ofanverðs, from top to bottom, Hom. 118; ofanvert heldr enn öndvert þat merki, Rb. 102; öndurt fylki, Vellekla; Öndurt nes (mod. Öndurðar-nes), a local name, Landn. 87, 315; hann bjó á Öndurðri-Eyri (also a local name), 92, Eb. 8 new Ed.
- II.
of time, in the earlier, former part of a period, opp. to ofanverðr; öndurt sumar, Sighvat; óttu alla ok öndurðan dag, Am. 50; öndverðar nætr ok ofanverðar, Bs. i. 431; öndvert ár, the spring-time, Fms. ix. (in a verse); öndverðan vetr, i. 21, Eb. 21 new Ed., Eg. 188; var kyrt öndvert þingit, Ld. 290, Nj. 63; goðar allir skolu koma til þings öndverðs, Grág. i. 100, 130; öndverðrar Kristni, in the early Christian age, Stj.; í öndorðri Kristni, Hom. 137; öndverða öld, öndurða æfi sína, Ver. 25; af öndverðu, from the outset, K. Á. 104: sagði frá öndverðu ok til ofanverðs, from beginning to end, Hom.; fyrir öndverðu, at the outset, Grág. i. 80, 323, 394, Finnb. 342.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- l. c.
- loco citato.
- mod.
- modern.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- opp.
- opposed.
Tilvitnuð rit
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Mork.
- Morkinskinna. (E. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Ver.
- Veraldar saga. (E. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)