ör
nafnorð, kvenkyn
Merkingar
f., gen. örvar; dat. öru, Grág. ii. 19, and later ör; pl. örvar, örva, örum; also spelt with f, örfar, etc.: [A. S. aruwe; Engl. arrow; the word may be akin to örr, adj. = the swift]:—an arrow; örina, annarri ör, … ör liggr þar úti, ok er sú af þeirra örum, … örunum, … ör (acc.), Nj. 96, 115, Hkr. i. 241; örvar þrjár, … örvunum (sic), Fas. i. 511, 541, and passim.
- 2.
metaph. a summons to a meeting, by the sending out an arrow (like the Gaelic ‘fiery cross’), both in war and peace, but originally as a war-token (her-ör); skera örvar upp, Js. 37; skera ör, 41; nema ör eða maðr stefni honum þing, 42: also of a warrant (cp. Germ. steck-brief), summoning a person to appear; the law phrases are, leggja örvar á e-n, to lay an arrow upon, i. e. to summon by a warrant; fylgja örum, to follow the arrow, i. e. to answer a summons; sá skal örum fylgja er fyrstr var á lagðr, N. G. L. i. 60; örvar þrjár … ein ör at dauðum manni, önnur at sárum …, allir skulu þeir örvar bera en engi fella, … sá skal örum fylgja er á eru lagðar … nú ef örvar taka hann ok sækir eigi þing, þá berr hann á baki sök, 270.
- II.
in poët. compds, ör-bragð, ör-drif, ör-veðr, = a shower of shafts; ör-sæti = a shield; ör-rjóðr, ör-slöngvir, = a warrior.
- B.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- etc.
- et cetera.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- cp.
- compare.
- Germ.
- German.
- i. e.
- id est.
- poët.
- poetically.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Js.
- Járnsíða. (B. III.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)